succisus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of succīdō.
Participle
succīsus m (feminine succīsa, neuter succīsum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | succīsus | succīsa | succīsum | succīsī | succīsae | succīsa | |
| genitive | succīsī | succīsae | succīsī | succīsōrum | succīsārum | succīsōrum | |
| dative | succīsō | succīsō | succīsīs | ||||
| accusative | succīsum | succīsam | succīsum | succīsōs | succīsās | succīsa | |
| ablative | succīsō | succīsā | succīsō | succīsīs | |||
| vocative | succīse | succīsa | succīsum | succīsī | succīsae | succīsa | |
References
- succisus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- succisus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- succisus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- succisus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.