stillatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of stillō
Participle
stillātus m (feminine stillāta, neuter stillātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | stillātus | stillāta | stillātum | stillātī | stillātae | stillāta | |
| genitive | stillātī | stillātae | stillātī | stillātōrum | stillātārum | stillātōrum | |
| dative | stillātō | stillātō | stillātīs | ||||
| accusative | stillātum | stillātam | stillātum | stillātōs | stillātās | stillāta | |
| ablative | stillātō | stillātā | stillātō | stillātīs | |||
| vocative | stillāte | stillāta | stillātum | stillātī | stillātae | stillāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.