sollicitudo
Latin
Etymology
From sollicitus + -tūdō.
Noun
sollicitūdō f (genitive sollicitūdinis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | sollicitūdō | sollicitūdinēs |
| genitive | sollicitūdinis | sollicitūdinum |
| dative | sollicitūdinī | sollicitūdinibus |
| accusative | sollicitūdinem | sollicitūdinēs |
| ablative | sollicitūdine | sollicitūdinibus |
| vocative | sollicitūdō | sollicitūdinēs |
Descendants
- French: sollicitude
- Spanish: solicitud
References
- sollicitudo in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- sollicitudo in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- sollicitudo in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- sollicitudo in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- to be vexed, mortified, anxious: in aegritudine, sollicitudine esse
- to be vexed, mortified, anxious: aegritudine, sollicitudine affici
- something harasses me, makes me anxious: aliquid me sollicitat, me sollicitum habet, mihi sollicitudini est, mihi sollicitudinem affert
- to be vexed, mortified, anxious: in aegritudine, sollicitudine esse
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.