sollicitatio
Latin
Noun
sollicitātiō f (genitive sollicitātiōnis); third declension
- vexation, anxiety
- incitement, instigation
- c. 4 BCE – 65 CE, Seneca the Younger, De brevitate vitae 2
- Quam multorum eloquentia et cotidiana ostentandi ingenii sollicitatio sanguinem educit!
- From how many do eloquence and the daily straining to display their powers draw forth blood!
- Quam multorum eloquentia et cotidiana ostentandi ingenii sollicitatio sanguinem educit!
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | sollicitātiō | sollicitātiōnēs |
| genitive | sollicitātiōnis | sollicitātiōnum |
| dative | sollicitātiōnī | sollicitātiōnibus |
| accusative | sollicitātiōnem | sollicitātiōnēs |
| ablative | sollicitātiōne | sollicitātiōnibus |
| vocative | sollicitātiō | sollicitātiōnēs |
Related terms
Descendants
- English: solicitation
- French: sollicitation
- Portuguese: solicitação
References
- sollicitatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- sollicitatio in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- sollicitatio in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- sollicitatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.