sociatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of sociō.
Participle
sociātus m (feminine sociāta, neuter sociātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | sociātus | sociāta | sociātum | sociātī | sociātae | sociāta | |
| genitive | sociātī | sociātae | sociātī | sociātōrum | sociātārum | sociātōrum | |
| dative | sociātō | sociātō | sociātīs | ||||
| accusative | sociātum | sociātam | sociātum | sociātōs | sociātās | sociāta | |
| ablative | sociātō | sociātā | sociātō | sociātīs | |||
| vocative | sociāte | sociāta | sociātum | sociātī | sociātae | sociāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.