secundatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of secundō.
Participle
secundātus m (feminine secundāta, neuter secundātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | secundātus | secundāta | secundātum | secundātī | secundātae | secundāta | |
| genitive | secundātī | secundātae | secundātī | secundātōrum | secundātārum | secundātōrum | |
| dative | secundātō | secundātō | secundātīs | ||||
| accusative | secundātum | secundātam | secundātum | secundātōs | secundātās | secundāta | |
| ablative | secundātō | secundātā | secundātō | secundātīs | |||
| vocative | secundāte | secundāta | secundātum | secundātī | secundātae | secundāta | |
References
- secundatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- secundatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- secundatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.