schalk

Etymology

From Middle Dutch schalc, from Old Dutch skalk, from Frankish *skalk, from Proto-Germanic *skalkaz (“servant, knight”), from Proto-Indo-European *(s)kelH- (“to cleave, separate, part, divide”). Cognate to English shalk, Gothic 𐍃𐌺𐌰𐌻𐌺𐍃 (skalks).

Pronunciation

• IPA^(key): /sxɑlk/
• Rhymes: -ɑlk

• Audio

  (file)

Noun

schalk m (plural schalken, diminutive schalkje n)

1. scoundrel, rascal, tomboy
2. prankster, trickster
   • 1909, W. de Hoo Az., Studiën over de 'Nederlandsche en Engelsche taal en letterkunde en haar wederzijdschen invloed, publ. by J. P. Revers, 36.

     Zelfs nu nog zijn er allerlei grappen en platte anecdotes bij het volk in omloop, welke behooren tot het leven van Uilenspiegel, dien boosaardigen schalk, spotter en bedrieger, die altijd zegeviert over zijne tegenstanders.