scaber
Latin
Etymology
From scabō (“scratch”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈska.ber/, [ˈska.bɛr]
Adjective
scaber (feminine scabra, neuter scabrum); first/second declension
Inflection
First/second declension, nominative masculine singular in -er.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | scaber | scabra | scabrum | scabrī | scabrae | scabra | |
| genitive | scabrī | scabrae | scabrī | scabrōrum | scabrārum | scabrōrum | |
| dative | scabrō | scabrō | scabrīs | ||||
| accusative | scabrum | scabram | scabrum | scabrōs | scabrās | scabra | |
| ablative | scabrō | scabrā | scabrō | scabrīs | |||
| vocative | scaber | scabra | scabrum | scabrī | scabrae | scabra | |
References
- scaber in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- scaber in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- scaber in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.