sacratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of sacrō.
Participle
sacrātus m (feminine sacrāta, neuter sacrātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | sacrātus | sacrāta | sacrātum | sacrātī | sacrātae | sacrāta | |
| genitive | sacrātī | sacrātae | sacrātī | sacrātōrum | sacrātārum | sacrātōrum | |
| dative | sacrātō | sacrātō | sacrātīs | ||||
| accusative | sacrātum | sacrātam | sacrātum | sacrātōs | sacrātās | sacrāta | |
| ablative | sacrātō | sacrātā | sacrātō | sacrātīs | |||
| vocative | sacrāte | sacrāta | sacrātum | sacrātī | sacrātae | sacrāta | |
Descendants
References
- sacratus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- sacratus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- sacratus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.