rugitus
English
Etymology
Noun
rugitus (uncountable)
Latin
Etymology
Perfect passive participle of rugiō.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ruˈɡiː.tus/, [rʊˈɡiː.tʊs]
Participle
rugītus m (feminine rugīta, neuter rugītum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | rugītus | rugīta | rugītum | rugītī | rugītae | rugīta | |
| genitive | rugītī | rugītae | rugītī | rugītōrum | rugītārum | rugītōrum | |
| dative | rugītō | rugītō | rugītīs | ||||
| accusative | rugītum | rugītam | rugītum | rugītōs | rugītās | rugīta | |
| ablative | rugītō | rugītā | rugītō | rugītīs | |||
| vocative | rugīte | rugīta | rugītum | rugītī | rugītae | rugīta | |
Descendants
References
- rugitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- rugitus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.