restauratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of rēstaurō.
Participle
rēstaurātus m (feminine rēstaurāta, neuter rēstaurātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | rēstaurātus | rēstaurāta | rēstaurātum | rēstaurātī | rēstaurātae | rēstaurāta | |
| genitive | rēstaurātī | rēstaurātae | rēstaurātī | rēstaurātōrum | rēstaurātārum | rēstaurātōrum | |
| dative | rēstaurātō | rēstaurātō | rēstaurātīs | ||||
| accusative | rēstaurātum | rēstaurātam | rēstaurātum | rēstaurātōs | rēstaurātās | rēstaurāta | |
| ablative | rēstaurātō | rēstaurātā | rēstaurātō | rēstaurātīs | |||
| vocative | rēstaurāte | rēstaurāta | rēstaurātum | rēstaurātī | rēstaurātae | rēstaurāta | |
References
- restauratus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.