repugnatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of repugnō.
Participle
repugnātus m (feminine repugnāta, neuter repugnātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | repugnātus | repugnāta | repugnātum | repugnātī | repugnātae | repugnāta | |
| genitive | repugnātī | repugnātae | repugnātī | repugnātōrum | repugnātārum | repugnātōrum | |
| dative | repugnātō | repugnātō | repugnātīs | ||||
| accusative | repugnātum | repugnātam | repugnātum | repugnātōs | repugnātās | repugnāta | |
| ablative | repugnātō | repugnātā | repugnātō | repugnātīs | |||
| vocative | repugnāte | repugnāta | repugnātum | repugnātī | repugnātae | repugnāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.