remoratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of remoror.
Participle
remorātus m (feminine remorāta, neuter remorātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | remorātus | remorāta | remorātum | remorātī | remorātae | remorāta | |
| genitive | remorātī | remorātae | remorātī | remorātōrum | remorātārum | remorātōrum | |
| dative | remorātō | remorātō | remorātīs | ||||
| accusative | remorātum | remorātam | remorātum | remorātōs | remorātās | remorāta | |
| ablative | remorātō | remorātā | remorātō | remorātīs | |||
| vocative | remorāte | remorāta | remorātum | remorātī | remorātae | remorāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.