recreatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of recreō.
Participle
recreātus m (feminine recreāta, neuter recreātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | recreātus | recreāta | recreātum | recreātī | recreātae | recreāta | |
| genitive | recreātī | recreātae | recreātī | recreātōrum | recreātārum | recreātōrum | |
| dative | recreātō | recreātō | recreātīs | ||||
| accusative | recreātum | recreātam | recreātum | recreātōs | recreātās | recreāta | |
| ablative | recreātō | recreātā | recreātō | recreātīs | |||
| vocative | recreāte | recreāta | recreātum | recreātī | recreātae | recreāta | |
References
- recreatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.