recordatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of recordor (“remember”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /re.korˈdaː.tus/
Participle
recordātus m (feminine recordāta, neuter recordātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | recordātus | recordāta | recordātum | recordātī | recordātae | recordāta | |
| genitive | recordātī | recordātae | recordātī | recordātōrum | recordātārum | recordātōrum | |
| dative | recordātō | recordātō | recordātīs | ||||
| accusative | recordātum | recordātam | recordātum | recordātōs | recordātās | recordāta | |
| ablative | recordātō | recordātā | recordātō | recordātīs | |||
| vocative | recordāte | recordāta | recordātum | recordātī | recordātae | recordāta | |
Noun
recordātus m (genitive recordātūs); fourth declension
Inflection
Fourth declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | recordātus | recordātūs |
| genitive | recordātūs | recordātuum |
| dative | recordātuī | recordātibus |
| accusative | recordātum | recordātūs |
| ablative | recordātū | recordātibus |
| vocative | recordātus | recordātūs |
References
- recordatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- recordatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- recordatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.