prostratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of prōsternō.
Participle
prōstrātus m (feminine prōstrāta, neuter prōstrātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | prōstrātus | prōstrāta | prōstrātum | prōstrātī | prōstrātae | prōstrāta | |
| genitive | prōstrātī | prōstrātae | prōstrātī | prōstrātōrum | prōstrātārum | prōstrātōrum | |
| dative | prōstrātō | prōstrātō | prōstrātīs | ||||
| accusative | prōstrātum | prōstrātam | prōstrātum | prōstrātōs | prōstrātās | prōstrāta | |
| ablative | prōstrātō | prōstrātā | prōstrātō | prōstrātīs | |||
| vocative | prōstrāte | prōstrāta | prōstrātum | prōstrātī | prōstrātae | prōstrāta | |
References
- prostratus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- prostratus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- prostratus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.