propitius

Latin

Etymology

From prope.

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /proˈpi.ti.us/, [prɔˈpɪ.ti.ʊs]

Adjective

propitius (feminine propitia, neuter propitium); first/second declension

  1. favorable, well-disposed, kind
  2. propitious

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative propitius propitia propitium propitiī propitiae propitia
genitive propitiī propitiae propitiī propitiōrum propitiārum propitiōrum
dative propitiō propitiō propitiīs
accusative propitium propitiam propitium propitiōs propitiās propitia
ablative propitiō propitiā propitiō propitiīs
vocative propitie propitia propitium propitiī propitiae propitia

Derived terms

Descendants

References

  • propitius in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • propitius in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • propitius in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
  • propitius in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
  • Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
    • the favour of heaven: dei propitii (opp. irati)
  • propitious in The Century Dictionary, The Century Co., New York, 1911
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.