proiciens
Latin
Etymology
Present participle of prōiciō.
Participle
prōiciēns m, f, n (genitive prōicientis); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | prōiciēns | prōicientēs | prōicientia | ||
| genitive | prōicientis | prōicientium | |||
| dative | prōicientī | prōicientibus | |||
| accusative | prōicientem | prōiciēns | prōicientēs | prōicientia | |
| ablative | prōicientī | prōicientibus | |||
| vocative | prōiciēns | prōicientēs | prōicientia | ||
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.