praetermittens

Latin

Etymology

Present participle of praetermittō.

Participle

praetermittēns m, f, n (genitive praetermittentis); third declension

  1. permitting, neglecting, overlooking

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative praetermittēns praetermittentēs praetermittentia
genitive praetermittentis praetermittentium
dative praetermittentī praetermittentibus
accusative praetermittentem praetermittēns praetermittentēs, praetermittentīs praetermittentia
ablative praetermittente, praetermittentī1 praetermittentibus
vocative praetermittēns praetermittentēs praetermittentia

1When used purely as an adjective.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.