praemittens

Latin

Etymology

Present participle of praemittō.

Participle

praemittēns m, f, n (genitive praemittentis); third declension

  1. forwarding

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative praemittēns praemittentēs praemittentia
genitive praemittentis praemittentium
dative praemittentī praemittentibus
accusative praemittentem praemittēns praemittentēs, praemittentīs praemittentia
ablative praemittente, praemittentī1 praemittentibus
vocative praemittēns praemittentēs praemittentia

1When used purely as an adjective.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.