praeitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of praeeō.
Participle
praeitus m (feminine praeita, neuter praeitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | praeitus | praeita | praeitum | praeitī | praeitae | praeita | |
| genitive | praeitī | praeitae | praeitī | praeitōrum | praeitārum | praeitōrum | |
| dative | praeitō | praeitō | praeitīs | ||||
| accusative | praeitum | praeitam | praeitum | praeitōs | praeitās | praeita | |
| ablative | praeitō | praeitā | praeitō | praeitīs | |||
| vocative | praeite | praeita | praeitum | praeitī | praeitae | praeita | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.