praedicamentum
Latin
Etymology
praedicō (“to declare, proclaim, predicate”) + -mentum (noun suffix).
Noun
praedicāmentum n (genitive praedicāmentī); second declension
- (Late Latin) that which is predicated, a predicament, category
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | praedicāmentum | praedicāmenta |
| genitive | praedicāmentī | praedicāmentōrum |
| dative | praedicāmentō | praedicāmentīs |
| accusative | praedicāmentum | praedicāmenta |
| ablative | praedicāmentō | praedicāmentīs |
| vocative | praedicāmentum | praedicāmenta |
References
- praedicamentum in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- praedicamentum in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- praedicamentum in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.