praecipitatio
Latin
Noun
praecipitātiō f (genitive praecipitātiōnis); third declension
- headlong fall
- inconsiderate haste
- precipitation (all senses)
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | praecipitātiō | praecipitātiōnēs |
| genitive | praecipitātiōnis | praecipitātiōnum |
| dative | praecipitātiōnī | praecipitātiōnibus |
| accusative | praecipitātiōnem | praecipitātiōnēs |
| ablative | praecipitātiōne | praecipitātiōnibus |
| vocative | praecipitātiō | praecipitātiōnēs |
References
- praecipitatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- praecipitatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.