plaĉi

Etymology

From Latin placēre, present active infinitive of placeō.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈplat͡ʃi/

Verb

plaĉi (present plaĉas, past plaĉis, future plaĉos, conditional plaĉus, volitive plaĉu)

1. to please, to be pleasing to (usually translated into English as like with exchange of the subject and object)

   Ĉi tiu pomo plaĉas al mi - I like this apple (literally, “This apple is pleasing to me”)

Conjugation

Conjugation of plaĉi present past future singular plural singular plural singular plural tense plaĉas plaĉis plaĉos active participle plaĉanta plaĉantaj plaĉinta plaĉintaj plaĉonta plaĉontaj acc. plaĉantan plaĉantajn plaĉintan plaĉintajn plaĉontan plaĉontajn passive participle plaĉata plaĉataj plaĉita plaĉitaj plaĉota plaĉotaj acc. plaĉatan plaĉatajn plaĉitan plaĉitajn plaĉotan plaĉotajn nominal active participle plaĉanto plaĉantoj plaĉinto plaĉintoj plaĉonto plaĉontoj acc. plaĉanton plaĉantojn plaĉinton plaĉintojn plaĉonton plaĉontojn nominal passive participle plaĉato plaĉatoj plaĉito plaĉitoj plaĉoto plaĉotoj acc. plaĉaton plaĉatojn plaĉiton plaĉitojn plaĉoton plaĉotojn adverbial active participle plaĉante plaĉinte plaĉonte adverbial passive participle plaĉate plaĉite plaĉote infinitive plaĉi imperative plaĉu conditional plaĉus