piperatus
Latin
Etymology
From piper (“pepper”) + -ātus (“perfect passive participial ending”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /pi.peˈraː.tus/
Adjective
piperātus (feminine piperāta, neuter piperātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | piperātus | piperāta | piperātum | piperātī | piperātae | piperāta | |
| genitive | piperātī | piperātae | piperātī | piperātōrum | piperātārum | piperātōrum | |
| dative | piperātō | piperātō | piperātīs | ||||
| accusative | piperātum | piperātam | piperātum | piperātōs | piperātās | piperāta | |
| ablative | piperātō | piperātā | piperātō | piperātīs | |||
| vocative | piperāte | piperāta | piperātum | piperātī | piperātae | piperāta | |
Derived terms
Related terms
- piper
- piperātārius
- piperātōrium
- piperītis
References
- piperatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- piperatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.