pinsus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of pīnsō (“pound, beat”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈpin.sus/, [ˈpĩː.sʊs]
Participle
pīnsus m (feminine pīnsa, neuter pīnsum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | pīnsus | pīnsa | pīnsum | pīnsī | pīnsae | pīnsa | |
| genitive | pīnsī | pīnsae | pīnsī | pīnsōrum | pīnsārum | pīnsōrum | |
| dative | pīnsō | pīnsō | pīnsīs | ||||
| accusative | pīnsum | pīnsam | pīnsum | pīnsōs | pīnsās | pīnsa | |
| ablative | pīnsō | pīnsā | pīnsō | pīnsīs | |||
| vocative | pīnse | pīnsa | pīnsum | pīnsī | pīnsae | pīnsa | |
Related terms
References
- pinsus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- pinsus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.