permissus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of permittō.
Participle
permissus m (feminine permissa, neuter permissum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | permissus | permissa | permissum | permissī | permissae | permissa | |
| genitive | permissī | permissae | permissī | permissōrum | permissārum | permissōrum | |
| dative | permissō | permissō | permissīs | ||||
| accusative | permissum | permissam | permissum | permissōs | permissās | permissa | |
| ablative | permissō | permissā | permissō | permissīs | |||
| vocative | permisse | permissa | permissum | permissī | permissae | permissa | |
References
- permissus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- permissus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- permissus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.