periclitatus
Latin
Etymology
Perfect participle of perīclitor
Participle
perīclitātus m (feminine perīclitāta, neuter perīclitātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | perīclitātus | perīclitāta | perīclitātum | perīclitātī | perīclitātae | perīclitāta | |
| genitive | perīclitātī | perīclitātae | perīclitātī | perīclitātōrum | perīclitātārum | perīclitātōrum | |
| dative | perīclitātō | perīclitātō | perīclitātīs | ||||
| accusative | perīclitātum | perīclitātam | perīclitātum | perīclitātōs | perīclitātās | perīclitāta | |
| ablative | perīclitātō | perīclitātā | perīclitātō | perīclitātīs | |||
| vocative | perīclitāte | perīclitāta | perīclitātum | perīclitātī | perīclitātae | perīclitāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.