patronatus
Latin
Etymology
Derived from patrōnus (“protector, patron”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /pa.troːˈnaː.tus/, [pa.troːˈnaː.tʊs]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /pa.troˈna.tus/, [pa.troˈnaː.tus]
Noun
patrōnātus m (genitive patrōnātūs); fourth declension
Inflection
Fourth declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | patrōnātus | patrōnātūs |
| genitive | patrōnātūs | patrōnātuum |
| dative | patrōnātuī | patrōnātibus |
| accusative | patrōnātum | patrōnātūs |
| ablative | patrōnātū | patrōnātibus |
| vocative | patrōnātus | patrōnātūs |
Descendants
References
- patronatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- patronatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.