paronymon
Latin
Alternative forms
Etymology
From the Ancient Greek πᾰρώνῠμον (parṓnumon).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /paˈroː.ny.mon/, [paˈroː.nʏ.mõ]
Noun
parōnymon n (genitive parōnymī); second declension
- (Late Latin) paronym
- 4th C.?, Diomedes (aut.), T.H.G. Keil (ed.), Ars grammatica in Grammatici Latini I (1857), p. 324, ll. 8–9:
- Paronyma sunt quae ab alio quodam trahuntur et nihil de supra memoratis significant, ut equus eques.
- For more examples of usage of this term, see Citations:paronymon.
- 4th C.?, Diomedes (aut.), T.H.G. Keil (ed.), Ars grammatica in Grammatici Latini I (1857), p. 324, ll. 8–9:
Declension
Second declension, Greek type.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | parōnymon | parōnyma |
| genitive | parōnymī | parōnymōrum |
| dative | parōnymō | parōnymīs |
| accusative | parōnymon | parōnyma |
| ablative | parōnymō | parōnymīs |
| vocative | parōnymon | parōnyma |
References
- “Paronymon” in Ambrosius Calepinus’s Dictionarium Latinum (1502)
- Paronymon.nomen ab alio deriuatum.
- părōny̆ma in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette, page 1,117/2
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.