panctus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of pangō
Participle
panctus m (feminine pancta, neuter panctum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | panctus | pancta | panctum | panctī | panctae | pancta | |
| genitive | panctī | panctae | panctī | panctōrum | panctārum | panctōrum | |
| dative | panctō | panctō | panctīs | ||||
| accusative | panctum | panctam | panctum | panctōs | panctās | pancta | |
| ablative | panctō | panctā | panctō | panctīs | |||
| vocative | pancte | pancta | panctum | panctī | panctae | pancta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.