paenulatus
Latin
Etymology
From paenula (“kind of cloak or mantle”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /pae̯.nuˈlaː.tus/, [pae̯.nʊˈɫaː.tʊs]
Adjective
paenulātus (feminine paenulāta, neuter paenulātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | paenulātus | paenulāta | paenulātum | paenulātī | paenulātae | paenulāta | |
| genitive | paenulātī | paenulātae | paenulātī | paenulātōrum | paenulātārum | paenulātōrum | |
| dative | paenulātō | paenulātō | paenulātīs | ||||
| accusative | paenulātum | paenulātam | paenulātum | paenulātōs | paenulātās | paenulāta | |
| ablative | paenulātō | paenulātā | paenulātō | paenulātīs | |||
| vocative | paenulāte | paenulāta | paenulātum | paenulātī | paenulātae | paenulāta | |
Related terms
References
- paenulatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- paenulatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- paenulatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.