orbatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of orbō.
Participle
orbātus m (feminine orbāta, neuter orbātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | orbātus | orbāta | orbātum | orbātī | orbātae | orbāta | |
| genitive | orbātī | orbātae | orbātī | orbātōrum | orbātārum | orbātōrum | |
| dative | orbātō | orbātō | orbātīs | ||||
| accusative | orbātum | orbātam | orbātum | orbātōs | orbātās | orbāta | |
| ablative | orbātō | orbātā | orbātō | orbātīs | |||
| vocative | orbāte | orbāta | orbātum | orbātī | orbātae | orbāta | |
References
- orbatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- orbatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- banished from public life: rei publicae muneribus orbatus
- banished from public life: gerendis negotiis orbatus (Fin. 5. 20. 57)
- banished from public life: rei publicae muneribus orbatus
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.