opitulatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of opitulor.
Participle
opitulātus m (feminine opitulāta, neuter opitulātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | opitulātus | opitulāta | opitulātum | opitulātī | opitulātae | opitulāta | |
| genitive | opitulātī | opitulātae | opitulātī | opitulātōrum | opitulātārum | opitulātōrum | |
| dative | opitulātō | opitulātō | opitulātīs | ||||
| accusative | opitulātum | opitulātam | opitulātum | opitulātōs | opitulātās | opitulāta | |
| ablative | opitulātō | opitulātā | opitulātō | opitulātīs | |||
| vocative | opitulāte | opitulāta | opitulātum | opitulātī | opitulātae | opitulāta | |
References
- opitulatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- opitulatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.