obtortus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of obtorqueō.
Participle
obtortus m (feminine obtorta, neuter obtortum); first/second declension
- turned towards
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | obtortus | obtorta | obtortum | obtortī | obtortae | obtorta | |
| genitive | obtortī | obtortae | obtortī | obtortōrum | obtortārum | obtortōrum | |
| dative | obtortō | obtortō | obtortīs | ||||
| accusative | obtortum | obtortam | obtortum | obtortōs | obtortās | obtorta | |
| ablative | obtortō | obtortā | obtortō | obtortīs | |||
| vocative | obtorte | obtorta | obtortum | obtortī | obtortae | obtorta | |
References
- obtortus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- obtortus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.