objurgatio
Latin
Noun
objurgātiō f (genitive objurgātiōnis); third declension
- Alternative form of obiurgatio
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | objurgātiō | objurgātiōnēs |
| genitive | objurgātiōnis | objurgātiōnum |
| dative | objurgātiōnī | objurgātiōnibus |
| accusative | objurgātiōnem | objurgātiōnēs |
| ablative | objurgātiōne | objurgātiōnibus |
| vocative | objurgātiō | objurgātiōnēs |
References
- objurgatio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- objurgatio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.