myrtatum
Latin
Alternative forms
Etymology
Derived from myrtus, from Ancient Greek μύρτος (múrtos, “myrtle”) of Semitic origin.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /myrˈtaː.tum/, [mʏrˈtaː.tũ]
- (Ecclesiastical) IPA(key): /mirˈta.tum/, [mirˈtaː.tum]
Noun
myrtātum n (genitive myrtātī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | myrtātum | myrtāta |
| genitive | myrtātī | myrtātōrum |
| dative | myrtātō | myrtātīs |
| accusative | myrtātum | myrtāta |
| ablative | myrtātō | myrtātīs |
| vocative | myrtātum | myrtāta |
Related terms
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.