muticus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈmu.ti.kus/, [ˈmʊ.tɪ.kʊs]
Adjective
muticus (feminine mutica, neuter muticum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | muticus | mutica | muticum | muticī | muticae | mutica | |
| genitive | muticī | muticae | muticī | muticōrum | muticārum | muticōrum | |
| dative | muticō | muticō | muticīs | ||||
| accusative | muticum | muticam | muticum | muticōs | muticās | mutica | |
| ablative | muticō | muticā | muticō | muticīs | |||
| vocative | mutice | mutica | muticum | muticī | muticae | mutica | |
Related terms
References
- muticus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- muticus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.