mussitator
Latin
Noun
mussitātor m (genitive mussitātōris); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | mussitātor | mussitātōrēs |
| genitive | mussitātōris | mussitātōrum |
| dative | mussitātōrī | mussitātōribus |
| accusative | mussitātōrem | mussitātōrēs |
| ablative | mussitātōre | mussitātōribus |
| vocative | mussitātor | mussitātōrēs |
Verb
mussitātor
References
- mussitator in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- mussitator in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.