musicatus
Latin
Etymology
Post-Classical, from mūsica (“music”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /muː.siˈkaː.tus/, [muː.sɪˈkaː.tʊs]
Adjective
mūsicātus (feminine mūsicāta, neuter mūsicātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | mūsicātus | mūsicāta | mūsicātum | mūsicātī | mūsicātae | mūsicāta | |
| genitive | mūsicātī | mūsicātae | mūsicātī | mūsicātōrum | mūsicātārum | mūsicātōrum | |
| dative | mūsicātō | mūsicātō | mūsicātīs | ||||
| accusative | mūsicātum | mūsicātam | mūsicātum | mūsicātōs | mūsicātās | mūsicāta | |
| ablative | mūsicātō | mūsicātā | mūsicātō | mūsicātīs | |||
| vocative | mūsicāte | mūsicāta | mūsicātum | mūsicātī | mūsicātae | mūsicāta | |
Related terms
References
- musicatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- musicatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.