mortificatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of mortificō.

Participle

mortificātus m (feminine mortificāta, neuter mortificātum); first/second declension

  1. killed, mortified
  2. destroyed

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative mortificātus mortificāta mortificātum mortificātī mortificātae mortificāta
genitive mortificātī mortificātae mortificātī mortificātōrum mortificātārum mortificātōrum
dative mortificātō mortificātō mortificātīs
accusative mortificātum mortificātam mortificātum mortificātōs mortificātās mortificāta
ablative mortificātō mortificātā mortificātō mortificātīs
vocative mortificāte mortificāta mortificātum mortificātī mortificātae mortificāta
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.