moneo
Latin
Etymology
From Proto-Italic *moneō, from Proto-Indo-European *monéyeti, causative from *men- (“to think”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈmo.ne.oː/, [ˈmɔ.ne.oː]
Audio (Classical) (file)
Verb
moneō (present infinitive monēre, perfect active monuī, supine monitum); second conjugation
Inflection
1The present passive infinitive in -ier is a rare poetic form which is attested for this verb.
| Conjugation of moneo (irregular) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | moneō | monīs | monit | monīmus | monītis | moneunt |
| imperfect | monībam | monībās | monībat | monībāmus | monībātis | monībant | |
| future | monībō | monībis | monībit | monībimus | monībitis | monībunt | |
| perfect | moniī, monīvī | monīstī, monīvistī | moniit, monīvit | moniimus | monīstis | moniērunt, moniēre | |
| pluperfect | monieram | monierās | monierat | monierāmus | monierātis | monierant | |
| future perfect | monierō | monieris | monierit | monierimus | monieritis | monierint | |
| passive | present | moneor | monīris, monīre | monītur | monīmur | monīminī | moneuntur |
| imperfect | monībar | monībāris, monībāre | monībātur | monībāmur | monībāminī | monībantur | |
| future | monībor | monīberis, monībere | monībitur | monībimur | monībiminī | monībuntur | |
| perfect | monitus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | monitus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | monitus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | moneam | moneās | moneat | moneāmus | moneātis | moneant |
| imperfect | monīrem | monīrēs | monīret | monīrēmus | monīrētis | monīrent | |
| perfect | monierim | monierīs | monierit | monierīmus | monierītis | monierint | |
| pluperfect | monīssem | monīssēs | monīsset | monīssēmus | monīssētis | monīssent | |
| passive | present | monear | moneāris, moneāre | moneātur | moneāmur | moneāminī | moneantur |
| imperfect | monīrer | monīrēris, monīrēre | monīrētur | monīrēmur | monīrēminī | monīrentur | |
| perfect | monitus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | monitus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | — | monī | — | — | monīte | — |
| future | — | monītō | monītō | — | monītōte | moneuntō | |
| passive | present | — | monīre | — | — | monīminī | — |
| future | — | monītor | monītor | — | — | moneuntor | |
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | monīre | monīsse | monitūrus esse | monīrī | monitus esse | monitum īrī | |
| participles | moniēns | — | monitūrus | — | monitus | moneundus | |
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| nominative | genitive | dative/ablative | accusative | accusative | ablative | ||
| monīre | moneundī | moneundō | moneundum | monitum | monitū | ||
Derived terms
Descendants
References
- moneo in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- moneo in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- moneo in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.