minoratus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of minōrō.
Participle
minōrātus m (feminine minōrāta, neuter minōrātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | minōrātus | minōrāta | minōrātum | minōrātī | minōrātae | minōrāta | |
| genitive | minōrātī | minōrātae | minōrātī | minōrātōrum | minōrātārum | minōrātōrum | |
| dative | minōrātō | minōrātō | minōrātīs | ||||
| accusative | minōrātum | minōrātam | minōrātum | minōrātōs | minōrātās | minōrāta | |
| ablative | minōrātō | minōrātā | minōrātō | minōrātīs | |||
| vocative | minōrāte | minōrāta | minōrātum | minōrātī | minōrātae | minōrāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.