miniatus
Latin
Etymology
From minium.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /mi.niˈaː.tus/, [mɪ.nɪˈaː.tʊs]
Adjective
miniātus (feminine miniāta, neuter miniātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | miniātus | miniāta | miniātum | miniātī | miniātae | miniāta | |
| genitive | miniātī | miniātae | miniātī | miniātōrum | miniātārum | miniātōrum | |
| dative | miniātō | miniātō | miniātīs | ||||
| accusative | miniātum | miniātam | miniātum | miniātōs | miniātās | miniāta | |
| ablative | miniātō | miniātā | miniātō | miniātīs | |||
| vocative | miniāte | miniāta | miniātum | miniātī | miniātae | miniāta | |
References
- miniatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- miniatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- miniatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.