mensus
Latin
Etymology
Perfect active participle of mētior (“measure”)
Participle
mēnsus m (feminine mēnsa, neuter mēnsum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | mēnsus | mēnsa | mēnsum | mēnsī | mēnsae | mēnsa | |
| genitive | mēnsī | mēnsae | mēnsī | mēnsōrum | mēnsārum | mēnsōrum | |
| dative | mēnsō | mēnsō | mēnsīs | ||||
| accusative | mēnsum | mēnsam | mēnsum | mēnsōs | mēnsās | mēnsa | |
| ablative | mēnsō | mēnsā | mēnsō | mēnsīs | |||
| vocative | mēnse | mēnsa | mēnsum | mēnsī | mēnsae | mēnsa | |
Derived terms
References
- mensus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- mensus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- mensus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- mensus in Ramminger, Johann (accessed 16 July 2016) Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700, pre-publication website, 2005-2016
Novial
Noun
mensus
- plural of mensu
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.