malignus
Latin
Etymology
From malus (“bad”) + genus (“kind”) with subsequent syncope.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /maˈliɡ.nus/, [maˈlɪŋ.nʊs]
Adjective
malignus (feminine maligna, neuter malignum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | malignus | maligna | malignum | malignī | malignae | maligna | |
| genitive | malignī | malignae | malignī | malignōrum | malignārum | malignōrum | |
| dative | malignō | malignō | malignīs | ||||
| accusative | malignum | malignam | malignum | malignōs | malignās | maligna | |
| ablative | malignō | malignā | malignō | malignīs | |||
| vocative | maligne | maligna | malignum | malignī | malignae | maligna | |
Antonyms
Descendants
References
- malignus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- malignus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- malignus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- malignus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.