lucratus
Latin
Etymology
Perfect participle of lucror
Participle
lucrātus m (feminine lucrāta, neuter lucrātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | lucrātus | lucrāta | lucrātum | lucrātī | lucrātae | lucrāta | |
| genitive | lucrātī | lucrātae | lucrātī | lucrātōrum | lucrātārum | lucrātōrum | |
| dative | lucrātō | lucrātō | lucrātīs | ||||
| accusative | lucrātum | lucrātam | lucrātum | lucrātōs | lucrātās | lucrāta | |
| ablative | lucrātō | lucrātā | lucrātō | lucrātīs | |||
| vocative | lucrāte | lucrāta | lucrātum | lucrātī | lucrātae | lucrāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.