licitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of licet (“is allowed, permitted”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈli.ki.tus/, [ˈlɪ.kɪ.tʊs]
Participle
licitus m (feminine licita, neuter licitum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | licitus | licita | licitum | licitī | licitae | licita | |
| genitive | licitī | licitae | licitī | licitōrum | licitārum | licitōrum | |
| dative | licitō | licitō | licitīs | ||||
| accusative | licitum | licitam | licitum | licitōs | licitās | licita | |
| ablative | licitō | licitā | licitō | licitīs | |||
| vocative | licite | licita | licitum | licitī | licitae | licita | |
Derived terms
Descendants
References
- licitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- licitus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- licitus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- licitus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.