legisperitus
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /leː.ɡis.peˈriː.tus/, [ɫeː.ɡɪs.pɛˈriː.tʊs]
Noun
lēgisperītus m (genitive lēgisperītī); second declension
Inflection
Second declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | lēgisperītus | lēgisperītī |
| genitive | lēgisperītī | lēgisperītōrum |
| dative | lēgisperītō | lēgisperītīs |
| accusative | lēgisperītum | lēgisperītōs |
| ablative | lēgisperītō | lēgisperītīs |
| vocative | lēgisperīte | lēgisperītī |
References
- legisperitus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- legisperitus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.