langian
Old English
Etymology
From Proto-Germanic *langōną (“to grow long, seem long, yearn”). Akin to lang.
Verb
langian
Conjugation
Conjugation of langian (weak class 2)
| infinitive | langian | tō langienne |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st-person singular | langie langiġe |
langode |
| 2nd-person singular | langast | langodest |
| 3rd-person singular | langaþ | langode |
| plural | langiaþ langiġaþ |
langodon |
| subjunctive | present | past |
| singular | langie langiġe |
langode |
| plural | langien langiġen |
langoden |
| imperative | ||
| singular | langa | |
| plural | langiaþ langiġaþ | |
| participle | present | past |
| langiende langiġende |
(ġe)langod | |
Derived terms
Descendants
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.